چو نیاز ما فزون شد ، توبه ناز خود فزودی

دل زود باورم را، به کرشمه ای ربودی

چو نیاز ما فزون شد ، توبه ناز خود فزودی



به هم الفتی گرفتیم ، ولی رمیدی از ما

من ودل همان که بودیم و تو آن نه ای که بودی



من از آن کشم ندامت ، که تورا نیازمودم

توچرا زمن گریزی ، که وفایم آزمودی



زدرون بود خروشم ، ولی از لب خموشم

نه حکایتی شنیدی ، نه شکایتی شنودی



چمن از تو خرّم ای اشک روان ، که جویباری

خجل از تو چشمه ای چشم رهی ، که زنده رودی.

/ 0 نظر / 11 بازدید