از بدانديشان نينــديشم که يار مـن توئی

                                                      فارغم از دشمنان تا دوستــدار من توئی

خاطر از دم سردی باد خزانم ايمن است

                                                      کز حديث تازه و رنگين , بـهار من توئی

از دل افسرده جز افسرده دل آگاه نيست

                                                      آن که داند وحشت شبهای تار من توئی

اختر بيــدار دانـد حـال شـب ناخفته را

                                                      با خبر از ديده شب زنده دار مــن توئی

با تولای تــــو از دشمن نينديشد رهـی

                                                      بنده من شد فلک تا غمگسار مــن توئی